iş hayatından kaçışın her şeye oyun oynanma hali

gözlem şu: levent plazasında sabah 9'da içerideyken, tıpkı o çok merak edilen ege kasabası yaşamı gibi, akşam home-office'e geçince kafada 'ben bu hayat için mi yaşıyorum' sorusu uyanıyor. herkes ayvalık'ta kaçamak kuruyor, menajerler dahi yazılımı bırakıp 'köyde internet kurarım' diyor; fakat güneş batınca açlık, akşam yemeği, küçük belde asayişi derken o hayal yeniden plazaya dönüyor. veriye bakarsan insanların çoğu, yaşam kalitesinin aslında nereyi seçtiğinle değil, hangi noktada taviz verebileceğinle ilgili olduğunu unutuyor. mühendis kafasıyla diyorum ki kaçış senaryosu, sadece kaybını tasasının yerini değiştiriyor; basit işler kursan tırmanacaksın her sedirde bir taht falan değil.