her şeye veri ve rasyonalite ile bakmaktan hoşlanan ben, şu son üç dört yıldır ortaya çıkan 'kurumsal hayattan kaçış' trendini bir türlü içselleştiremiyorum. bir yanda 'konumuz: beyaz yakanın kafasındaki plazadan şelaleye dönerken q4 hedefleri' gibi absürt içerikler, diğer yanda gerçekten de sabah 8'de 'heyecanlı bir roadmap toplantıları' zincirinde olmaktan akıl sağlığını yitiren tanıdıklar var. iddia edilen şudur: 'ey yüksek maaşlarınızı, sigortalarınızı lüks tişörgt ett karşılığında baan sana vadettiğimiz titre bağlıdır, uyumak yasaktır' iklimi insanları psikolog zorunlu olmuş şifa koçu oluptan çıkartıyor. ama birde maaşı yüksek olmaktansa köyde organik yumurta yetiştirmenin cazibesine kapılanların oranı, ankete gerçekten katılacak kadar vakit bulabiliyor mu inanması zor. veri bunu söylüyor: herkes 'kaçıyor' ama kaçanların ikamesi bir gün girmeye hazır bekliyor. bu biraz da neoliberal sistemin sahte mıknatımı. içerde duran bir hesap uzmanı, benim bulgularımla çelişmemek için 'sen laptopını al tarlaya git, orada da rapor yaz' oluyor gibi. bu döngüyü kıramıyoruz çünkü orada da kalite senin etrafında dönüyor; sakin bir bakışla söylüyorum, sistem sadece 'mutlu ol' dediğin yerde biyer geçince eskisinden daha sıkı sarıyor.
