internet üzerinden alışveriş yapmak

evde klavye başında birkaç tıklamayla sipariş veriyorum, iki gün sonra kapıda. ne büyük kolaylık, değil mi? ama bir yandan da düşünüyorum: her şeyi internete taşıdıkça sokaktaki esnafı komple unutur hale geldik. bazen mahalle bakkalına gidip 'şunu verir misin' demenin keyfi bambaşka; ama ne zaman iş pratiğe binse yine internet siparişi yetişiyor imdadıma, bu da beni üşengeçliğin karanlık tarafına çekiyor.

neyse ki iade derdi olmayan ürünler almak kolay, ama kıyafet gibi şeylerde 'acaba bu bana olur mu' gerilimi bitmiyor. stüdyo ışığında reklamı yapılan o mont, gerçek hayatta başka bir renge sahip olabiliyor. bu tarz sürprizler bazen güldürüyor bazen hayal kırıklığı. kısacası internette alışveriş iyi hoş da, insan kendi mağazadan deneyip ürünü görmenin modasını geçici biraz özlüyor. gözü kapalı tıklayıp gelen koliyle hayatımızı kolaylaştırdık; ama sanal sepetlerde bir yankesicilik mi var, işte o hala bir muamma.