fonksiyonel tıp artık bir beslenme biçimi olmaktan çıkıp bir statü göstergesine dönüştü. gluten hassasiyeti tespit edilmeyen insanların bile özel glütensiz ürünlere yöneldiği, bunun da bir habitus inşasına dönüşeceğini hepimiz gördük. burada esas olay; kişinin kendini biyolojik bir varlık olarak görmek yerine sistemin en yeni sağlıklı bireyi olarak kodlaması. silikon vadisi belki teknolojiyi çözüyor lakin insan sağlığı bir versiyon bitkisi değil.
olan şu: bir yanda cepsiz yaşamı ve okuyucu dostu paketlemeyi savunan startuplar diğer yanda somonlu yemek kutuları. aslında glütensizlik bir tetikleyici miydi yoksa modern kaygılarla modifiye edilmiş bir veda sahnesi mi sorulur. bütünsel şehir mitinin yükünü omuzlarında taşıyan birey ve diyeti bir titana dönüştü; üstelik kretiği valizinde taşıyanlar için sorun yok, bağırsak dostu karneler bile uygulanacağa benzer (bkz:
bu tarz) yapay zeka diyetisyen yazılımım işlevlerini konuşturursa belki bir tık daha adaletli olur. fakat bugün şöyle bir gerçek var ki; lüksün sessiz dili glütensiz bir simite de gömülü duruyor.
