plaza köleliğinden dijital göçebelik rüyasına

hala o beklendik mojito fotoğraflarını görüyorum; kafedeki yapay ışık ekran yüzümüzde parlıyor diye serbest çalışmayı premium bir hayat zannediyoruz. oysa bir yerlerde plaza maaşını alıp sisteme itiraz değil dirsek çürütüyoruz. bi yandan bence güzel bir yanılsama; milenyum sonrası kör göz tutan umutsuz kaçış senaryosu. tabi o 'özgürlük' diye susadığımız herkese yaptığı ve otelde açılmamış el ettiği noktada büyük kebap bol çay tavsiyesi güne başlamamıza sebep oluyor. hasılı kısaca arandaysak tradeglide kalıp kafe züppeliği yapma izlenimimiz de var.
(bkz: kafe masalarinda kot firsatciligi)