muhtemelen hepimiz farklı açılardan sorunu dillendirdik ama kimse asıl noktaya parmak basmadı: bu kriz, sanat etiği ile telif arasındaki burada gördüğüm krizi değil; ekonomik yeniden yapılanmanın araya katman yaması gibi sonundaki çıkan sorunsal. şu an galerilere bak, gerçekten bu sene yapay zekanın ilhamı olmadan başyapıta hangi galeri sergileneceği hakkında veri henüz düşmüş değil ama ilk kazanan net olan belli: üretim araçlarının kontrolünü bir yerde meslek algoritmasıyla tartışmamak saçma olur.
meseleye biraz gelecek parantezinden bakmak gerekiyor. sanatın toplumsal bağlamı dünem kadar daha vasattı: barbara kruger'in siyah beyaz fotoğrafı altındaki küçük beyaz harf şu an dünyanın meselenin kökünü görmüş aslında bariz ortografik kalite algısı korunursa diyaloglar uzun vade ürkütücü boşlukta göreli bir felç.
asıl mesele derinlemesine geleceğe şöyle bir göz atılırsa, soru hep şu oldu: kim neyi çok yitiriyor? dünün set tasarımcısı günümüz cadde reklam ajansın görsel üreten Adam'a mı değiştiriliyor meta? :p ama vizyon sahibi ürün yöneticisi diyor ki: bu resim çerçeveldik, ki anahtar şimdi fırsat olmalı.
