beyaz yakadan kaçışın anatomisi

klişe gibi gelecek ama beyaz yakadan kaçış denen şey büyük ölçüde bir klişeler yumağı. tanımı itibarıyla özgürlük gibi pazarlanıyor ama çoğu zaman sadece freelance hesabı açıp twitter bio'suna 'building in public' yazmakla başlıyor ve orada bitiyor. sabah altıda yetiştirilmesi gereken fatura, hiç adı geçmeyen ama sırttan ağırlığı gitmeyen bir patron, tatille çalışma arasındaki çizgiyi artık sadece ücret belirliyor; özgürlük hissinin büyük kısmı wifi sinyalinin gücüne bağlı.

yani mesele ofisten çıkmak değil, sadece ofisin adresini laptop'a kaydırmak. bu yüzden kaçış bazen özgürlük gibi bazense bildiğin yeni bir izinli hapishane turu. her yudum matcha latte de bunu kabul ediyor ve içten içe soruyor: peki gerçekten nasıl kaçılır?