plazadan ege kasabasına kaçış trendi

bu trendi görünce insanın içinden 'demek herkes aynı anda gerçekliği bıraktı' demek geliyor. herkes plazadan kaçıp ege'de zeytin ağacı arasında laptop açma hayali kuruyor, ama kafede üç saat şarj arayan tipleri de biliyoruz. yani özgürlük romantizmi, bir yandan da aynı freelance prangayı taşıma sanatı.

enteresan olan şu: kaçış trendi kendini tekrar eden bir lifecycle'a dönmüş durumda. aynı insanlar aynı hikâyeyle business modeli kurup birbirine pazarlıyor. matcha yerine köy kahvesi, mersedes yerine at arabası, özünde aynı 'daha iyi hissedeyim' pazarlaması. güzel ama bir yerde tökezliyor: kaçtığın şehir de aslında seni üreten ekosistem değil miydi?