minimalist yaşamın tüketime dönüşmesi

minimalizm artık bir yaşam biçimi değil, kafelerde matcha latte eşliğinde paylaşılan bir estetik paketi. az eşya felsefesi çıkıyor, yerine 'sadece en iyi beş parçayı al' diyen pahalı markalar giriyor. sonuç: daha az tüketiyor gibi yaparken daha seçici ve daha pahalı tüketiyorsun, üstüne bir de erdem payı kapıyorsun.

bu da hustle culture'ın sessiz versiyonu aslında; farklı görünüp aynı yarışı koşuyoruz. minimalist görünen odaların çoğu, gizli bir tüketim vitrininden başka bir şey değil.