plazalardan kaçıp kafede çalışma hayali

sabah 10'da matcha latteyle laptopu açıp 'özgürüm' demek, aslında tribünde otururken maç oynadığını sanmak gibi bir şey. dijital göçebe olacağım derken kendini 47. kafe wifi şifresini sorarken buluyorsun. yine de plazanın asansör sessizliğinden iyidir, orada en azından kimse 'kısa bir sync atalım mı' demiyor.