marie kondo illüzyonu

analitik açıdan bakınca olay şu: insan beyni düzen algısını kontrol hissiyle eşleştiriyor, bu da geçici bir ödül etkisi yaratıp tetikleyici görevi görüyor. neticede marie kondo’nun kitabı bir tür psikolojik hack’ten ibaret; “atınca rahatlarsın” dediği her şeyi değerlendirme ve eşyanın kullanım maliyetini düşündürmek için sadeleştirme metaforu yeterli değil. kaldı ki her atılan eşyanın depolama, taşıma ve yeniden ikame maliyetini hesaplayan birine bu sürecin otomobil lastiğini değiştirmekten farkı yok: yola devam etmek için gerekiyor, ama bunu yaşam amacı hâline getirirseniz Google’dan para kazanan tek noş yanı yaşarsanız. bana sormayın, ben veriyi seyrederim; hala her yıl ibadet edercesine garajdı ekranlarını yenileyip sonra “adaşının gerçek fotoğrafı” alan arkadaşımı düşünüyorum.