modern çağ yalnızlığı

tweet atıyorum, story izliyorum, grup sohbetlerinde varım ama kimseyle gerçekten konuşmuyormuşum gibi hissediyorum. instagram'da arkadaşımla aynı mekandayız ama story kasmakla meşgulüz. doomscrolling yaparken başkalarının sosyalleştiğini görüp daha çok yalnızlaşıyoruz. bu bir paradoks ama hepimiz biliyoruz ki olan tam olarak bu. teknoloji bizi birbirimize bağlarken aslında nasıl da kopardı, değil mi? en yakın arkadaşım 'otomatik oynatılan bir reels'in katil algoritması oldu resmen.