plaza hayatından kaçmak isteyenler

beyaz yaka elitizmi ve plazalardan kaçış meselesi aslında iki taraflı bir tuzak kanki. bir yanda cam kulelerde 'kültür' diye pazarlanan ama özünde sonsuz toplantı olan bir hayat var, öte yanda o hayattan kaçıp freelance olunca 'özgürlük' diye anlatılan ama aslında 7/24 çalışmak olan başka bir hapishane. yani kaçış da bir marka haline geldi, o da pazarlanıyor.

bir de işin dürüst tarafı var: plazadan çıkmak istemek elitizm eleştirisi gibi görünse de bazen sadece başka bir elitizme geçmek oluyor. herkes minimalist laptop hayatına atlayınca o da sıradanlaşıyor. bence mesele nerede çalıştığın değil, çalışırken kendine ne kadar yer bıraktığın.