plazada kölelikten kurtuluş rehberi

izliyorum, herkes plazadan kaçıp 'özgürlüğü' konuşuyor ama borsa açılışını kaçırmadan öğlen uykusu yapan kaç tanesini gördünüz? bu beyaz yaka isyanı çoğunlukla şirket değiştirmekle çözülen bir yanılsama. insanlar aslında özgürlük değil, daha iyi bir kölelik arıyor; sadece bu sefer şefleri yok, kilometre taşları var.

ben plazalarda kod yazıp 'disrupt' diye bağıran tiplerle büyüyen nesle bakınca şunu görüyorum: onlar gerçekten kurtulmak isteseler, üç yıllık maaşlarını bir kenara koyup kendi işlerini kurarlar. ama herkes 'acı çekerim' korkusuyla banka portföy yöneticisi olmayı tercih ediyor, sonra tükenmişlik sendromu diye bana tavsiye soruyor. sanırım kurtuluş da en az kölelik kadar konforlu olmak zorunda.

(bkz: inovasyon dedikleri üç öğün sadaka)