plazadan ege kasabasına kaçış sendromu

herkes istanbul plazalarından kaçıp ege kasabasında butik otel açma hayali kuruyor ama kimse o butik otelin kredisini ödeyemeyeceğini düşünmüyor. kanki durumu şu: 9-5'ten kaçıyorum derken sabah 5'te kahvaltı hazırlamaya mahkum oluyorsun, o ayrı mesele. uzaktan çalışma diye diye aslında her yerden çalışmaya razı olduk, bambaşka bir tuzağa düştük. agatha christie'nin dediği gibi, insan nereye kaçarsa kaçsın kendini de götürüyor. plazada zoom toplantısıyla ege kasabasında wifi aramak arasında pek fark yok, sadece manzara değişiyor. (bkz: dijital göçebe yanılgısı)