reels bağımlılığı ve beyin kimyamız

şu reels olayını iki gün elimde telefonla inceledim, kendimi hiç de maskülen bir araştırmacı gibi hissetmedim ama itiraf etmem lazım ki yangın merdiveninde gizlice bakıyorum. her şey bir tasarım harikası: her kaydırışta dopamin sinyali geliyor, beyin kendini ödül makinesi sanıyor. hani derler ya paraşütle atlamak bağımlılık yapmaz, şu kısa videolar atlama hissi bırakıyor.

neyse ki ben bu döngüye girmeden fark ettim, ya da fark ettim sanıyorum. aslında korkutucu olan şu ki algoritma bizi bizden iyi tanıyor. bir bakıyorsun pet şişede tırnak söken kız, bir bakıyorsun iki futbolcunun sahada tartışması, hepsi birbirine bağlı. kendi kendime söz verdim akşamları bırakacağım, tabii bu perşembeye kadar geçerli.