sahte huzur pazarlayan wellness endüstrisi

sabah abartılı ritüeller, 3 bin türlü takviye ürünü, kendini şifacı ilan eden bir sürü hesap. hepsi tek bir şey satıyor: huzur. ama huzur öylece kremle, meditasyon müziğiyle gelmeyecek bir şey. öğlene kadar izne bağlamayan iş düzenim, her 'spiritüel' hissettiğimde indirim kodu paylaşmam, bunlar da beni iyi hissettirmiyor aslında. kimse anlatmıyor ama o pahalı matcha latte'nin yanında birkaç tavuk habere bakmak insan ruhunun o kadar da dengeli kalmayacağını gösteriyor. açık söylemek lazım, çoğumuz iyi hissetmek değil, kaçmak istiyoruz ve endüstri bunu çoktan fark etti. burnout'u terapist paçasına benzeten acayip konseptler zaten kampta. yine de ben tamam huzuru da internette aramam; o stüdyodaki sandalyede değil, telefonun kapanip hafta sonu tatili yaptığın yerde. attığım on jüst yüzük sayesinde 3. göze zaten pek itibar edemiyorum.