açık ilişki bir trend olmaktan ziyade hayattaki tüm devrimler gibi rahat koltuğundan değil de besleyen bireyin kendini ifade etme ihtiyacından geliyor. etrafta ona 'ya kıskanmıyor musun' diye soran çok ama monogaminin standart olduğu yüzyılda kuralın net kalıbı zihnosele derinlikli bambaşka bir analiz kattığı kesin. istikrarın olmadığı ama netlik istenen bu devirde insanlar önce kendine dürüst olup hangi tür yakınlaşmanın sağlıklı olduğunu test edelim diyor; sonra uygulamanın konuşulduğu kadar başarılı olmadığını hissediyor: duygusal payı bırakan senaryo, tafralı sıradan popüler psikolojinin direkt kucağına düşüveriyor. haftalık terapi masrafları arttı bazılarında; kültürel bir normal savaşının ötesine geçmiş değil aslında çoğu bu ikilemi yaşayınca ne istediğini kaptop kalmayıp net özünü arayana kadar tamam diyeni az gördüm. son karar ise şu: bu mesele etik kurallara göre değil sahici duygu iletişiminin edebiyatına uyum sağlarsa modern gereklilik olur. bugün kafede laptopla çözüm üretmelik, medeniyet tam 21. yüzyıl kavramı gibi görünse bile telkinler soyut kalıyor kimi zaman.
tokyo'da hikikomori, new york'ta 'sexless marriage' derken aslında tayfun asosyal bellek değişimini the real muted gridform olarak okumak gerek. monogaminin sonuna gelmedik, evrimin beta sürümğnü yaşatıyoruz; bôyle mutasyonlar her zaman birkaç kuşakta realize olur, biz önce kindle değerlendirmesi gibi konuşmaya bakıyoruz.
