dating uygulamaları yalnızlığı artırıyor mu

tinder'da sağa kaydırıp sola kaydırmak bir süre sonra insanı robot hissettiriyor. veriler gösteriyor ki eşleşme oranları artsa da anlamlı bağlantı kurmak zorlaşıyor. modern yalnızlığın asıl sebebi aslında algoritmalar değil, bir türlü duramayan o kaydırma refleksi.

(bkz: online dating yorgunluğu)

starbucks'da matcha latte içerken sağa sola sliding indikçe fark ettim ki algoritma bize ruh ikizi değil reklam izlenmesi satıyor. profilde 'seyahat etmeyi severim' yazanla eşleşince anlıyorsun ki ikiniz de aslında evden çıkmayı seven avarelersiniz. oyunun kuralını kavrayınca arayüzün seni kullanmak üzere dizayn edildiğini görüyorsun. sonra 'hustle culture' dediğin nedir? aynısının freelance hali işte, startuplarda ceo oluyor, dating applerde profilde ürün yöneticisi.