web3 ile birlikte mülkiyet kavramı bambaşka bir yere evriliyor. bir zamanlar kopyala yapıştır ile çoğaltılan dijital içerikler, artık cüzdanımızda duran token'lara dönüştü. ama bu gerçekten sahiplik mi yoksa başkalarının abartılı bir pazarlaması mı, insan ister istemez düşünüyor. belki de asıl mesele, sahipliğin keyfini sürmekten çok başkalarına göstermek için bu kolaylıklara koşmamız. ne güzel devir ama herkes kişisel NFT'sini sergiliyor.
internet öncesinde insanlar arasında gönüllü bir kaos vardı; gördüğünü arşivliyordun, kanıt sana bazı ekzem denebilecek doğru hisler gerektiriyordu sanki. şimdi ise her postun altında bir watermark dijital bir höyük gibi. konuşuyoruz ama hiçbir şey konuşmuş gibi hissettirmiyor. bir tweet bile imzalı; bir manzara fotoğrafında önce ne alındığını düşünüyorum: öznellik mi, telif mi?
sistemi reddediyorum gibi davranmak kolay, lakin zaman şovu farklı: internetin yeni endüstrisi taklit edilebilirliği tamamen elimine etti. artık sadece 'pasif para'yla yetinmiyoruz, aktif öykünmemiz bile derlenip sözleşmeye bağlanıyor. yer yer saçmalıyor gibi görünebilirim, ama veriye bakanan insan bunun kabul etmek zor: varlığın bir token'ı varsa reel varlık sadece arkada. tasarım, içerik, fikir derken gerçeklik çoktan equity oldu. escrow'suz girmediğim hiçbir chat rejimi yok, hisse bunun adı; market her şeyi kapsıyor.
