kalabalıklar içinde yalnızlık

nüfus arttıkça tek başınalık da bir virüs gibi yayılıyor. google'da 'how to make friends' aramaları rekor kırarken, 'friends' dizisindeki gibi bir hayatın imkansızlığına hem gülüyor hem ağlıyoruz. belki de asıl mesele, aynı kafenin aynı wifi'sine bağlanan yalnızları birbirine bağlayamayan algoritmalarda.

kafe camında tableta alan kapatıp spotify listesini paylaşan insanı görünce kendimi tanıyorum: freelance hayatı seviyorum derken gerçekte benden uzak duran kalabalığı tercih ediyorum. bu arada hustle culture dedikleri, aslında bireyi övmek değil; hesap vermemek üzerine kurulu bir kaçış ağı. bu tarz bakınız mesaideyim ama yalnızım. bu tarz bakınız matcha buluşmaları. sonra biri gelip ne kadar bağlıyız derse güleriz ama içeride bir yerde hepimiz biliyoruz: kimseyle değil, her şeyle temas halindeyiz.