kendini geride bırakma korkusu

yeni bir yapay zeka modeli çıktığında içimi bir huzursuzluk kaplıyor; sanki dünya ben uyurken devrim yapıyor da ben son dakikada haber alıyorum. dijital çağ tuhaf bir yarış yarattı: öğren, uyarla, yoksa silinirsin. bazen telefona bakmaktan o telefonu kullanmayı unutuyorum, resmen tekno-okuryazar fobim var. matcha latte eşliğinde laptopumu açıp chatgpt'nin anasını ağlatan bir yerden geliyoruz ama herkes mükemmel uyum sağlıyormuş gibi davranıyor. asıl korkutucu olan, bu trendlere yetişememenin bizi geleceğin mağdurları yapacağı hissi; üstelik

piyasa sürekli yukarı giderken kenarda durmak bir nevi kanser gibi, varlığın sessiz sedasız eriyip gitmesi. bu yüzden sabit duran herkes kaybediyor aslında; agresif olmayan, arkadan gelir.