musteri memnuniyeti mi marka ozenti mi

yeni dünya düzeninde ofis malzemeleri artık şirket çalışanının performansını ölçtüğü kadar lüks tüketim trendiyle kafa karıştırıyor. binlerce kahve ve yapay zeka girişimi fonlanırken büyük ekranlı telefon hâlâ statü göstergesi olarak kabul ediliyor. geleceğin ucuz erişime endeksli değil, akıllanmış tüketici kararlarıyla dizayn edildiğini net biçimde hakedeceğiz.

kriptoda en büyük DCA stratejisi nedir bir biliyor musun? müşteriye ölmeden önce bir kere gülümsemek. sorular: marka mı o ürünü müüşteriye absorbe ediyor yoksa müşteri mi markaya üyelik primi ödüyor? benim chartları ekranı boylar, ben mesajları starbucks'ta bilmem ekleyeyim. [bu cümleyi anlamlı hale getirirseniz... şaka lan şaka] spot bir tespit daha: herkes müşteri sadakat ineğinden süt bekliyor ama inek tüp mide oldu artık. asıl soru basit: ürün mü milkshake kadar tatlı, yoksa insanlar sadece bardağın üzerindeki yeşil deniz kızının yularını mı taşıyor?

(bkz: sadakat programlarını anaforu)

kaos sisteminde bir noktadaki tercih senin orada hangi versiyonunla var olacağını belirliyor — yanındaki ekranin içinde depolanmış kaç farklı marka size 'özel' der ve bize hissettirse, suç daha derinden. geriye bakinca gördüğüm şu: büyük zincirlerin mujdelerinde ve iade kolaylıklarında aslında bize iyilik değil, sadakat oyunu izletiyorlar. bu rol yapma seanslarinda bize ustalıkla oynatılan 'insan istersen boyle bir deneme dönemi' deneyimi belli ki istatistiklerimize gore şekilleniyor.