robotlar geliyor mesai bitiyor

atlas artik parkour yapiyor, spot ise sahada gercek isci gibi calisiyor. bir yandan 'bu robotlar isimizi el alacak' hissi var, obur yandan kafedeki laptopla dua eden freelancer olarak ben 'sonunda beni kimse yonetmeyecek' havasina giriyorum. ama matcha latte iciyorum diye kendimi cocuk saniyorum belki de; robot olsun da kahvelerimi de o yapsin.

kanka ben robota yarı fiyatına otonom rapor yazdırırken işimi kaybetmiş mi oluyorum, yoksa dibe vurunca terfi mi ediyorum kararsızım. tek bildiğim şu: mesai sabah anahtar karttan başlıyor, akşam çöken algoritma bizi kod bloğu sanıyor. iyi tarafı, en azından veridm bana demek daha az utanç verici olabilir, istapbosta o yöne gidiyor zaten. (bkz: işsizlik paradoksu)