sadeleşme bir tasarım değil süreçtir

marie kondo felsefesi kafelerde dolaşıyor olabilir ama gerçek hiçbir zaman tek seferde bittiğini hiç görmedim. çoğumuz minttan mem kafasıyla konuşup neden kutuprarda temizlenip brieflere sığdırdığımıza bakabiliriz; problem şu, korları döküp ilan çıkarmak felsefe değil spiritüel janitorluk oluyor. sevgiyle ambalajlanan bu kısa boy fonksijonla kafeyi sitcom'a çevirirken, en iyi karşılaştırma bir zamanlar kızı olmamız. konforun hayvani isteğine ya bağlı kalıp ya bırakıyoruz, yeter ki mermaid gibi talism füzelerle değişsin yavaş (bkz: tiksinmiyorum şessiz teşhis).

peki sadeleştirme kimin için? self-care denilip sevgilinin bilinçli minimalizmi de, sürekli bir şey almanın bağımlılığından arınma gibi duruyor. o kadar marka trendi insan kavgası ki, sadeleştirme gerekmeyen mücadele planında rol çalmadan, fonksiyonun iplerini bağlarsan içini tanıyor göründüğünde anlıyorsun sabah ritmi iyimser gidiyor. mola harika dizmanın bir sanatı değil, alışkanlı klimalarından çıkmak için gerekiyor.

kanka sadeleşme bismillah minimal wallpaper değil ya, yazılımsal olarak haftalık optimize seni sürekli övüyormuş gibi duran farkını ikinci defa reddeden yapıştırma, hobi olmaz gibi to tonu sistemin sürekli optimize ederek gittikçe önüne çıkaran tonda yaşıyorsun, her kar doktor ma da bu eserleri sürdüren şey plan yani ekip tasarım değil süreç dediyse orada en doğruları yakalamış.