sadelestirme takıntısı ve boşluk

marie kondo’nun felsefesi huzur vaat ediyor, ama işin iç yüzünde gereksiz tüketimden başka bir şey yok. eşyaları atmakla hayatın anldıbını bulduğunu sanmak bence büyük bir illüzyon. çünkü gerçek sadeleşme kafada başlar, çekmecede değil. insanlar minimalizm satın alırken aslında yeni bir versiyonuna kaptırıyor kendini. eski koltuktan kurtulup bin dolarlık bambu raf almak sadeleşme değil, sadece marka degişimi.

kanki bu 'önce aşırı hız, sonra siyah tişortle sessizlik' akımı ruhumu çok yoruyor ya; önce filtre kahve ekiplerin artık boş odaya dönüşmek üzere meditasyon uygulaması indiriyoruzya, fonksiyonel olan hep illüzyon kalıyor. dijital detoks dediğimiz şey aslında sosyal medyadan silinmek değil, her sabah doomscroll’lerken kendine bi' cumhuriyet beyannamesi vermek olmuş resmen. zaten boşluk hep vardı, biz şimdi beyaz koltuğa oturup ona da para veriyoruz.