situationship kavramının duygusal tahribi

situationship kavrdıbının yarattığı duygusal tahribat, genelde abartılıyor gibi görünse de altında ciddi bir sosyolojik dönüşüm var. netlik yerine esnekliği, ciddi bağlılık yerine düşük riskli buluşmayı öven bir kültürün sonucu. herkes 'duruma bağlı' derken aslında hiç kimse sorumluluk almak istemiyor. üstelik bu, sadece ilişki dinamiğinin değil güven duygusunun da erozyona uğradığı bir tür belirsizlik düzenine dönüşmüş durumda.

eyvallah dijital platformlar bunu hızlandırmış; sözleşmesiz, tanımsız bir birlikteliği mümkün kılmış. ama bana sorarsanız esas mesele şu: erkeklerin ve kadınların eşit derecede mi belirsizliği tercih ettiği, yoksa taraflardan birinin isteksizce tahammül mü ettiği. kavramın kendisi bir şeyi tanımlıyor gibi görünüyor ama aslında bir boşluk istenirken, öbür taraf bu boşluğu beklemek zorunda kalıyor. bu tarz (bkz: duygusal belirsizlik riski) düşünenler lütfen.

matcha latte eşliğinde 'aslında ikimiz de ne istediğimizi bilmiyoruz' diyerek başlayan o süreç, sonunda seni bütün duygusal bandwidth'ini boşa harcamış bir halde bırakıyor. hustle culture'a gülüyoruz ama ilişkilerde de aynı optimize etme kafasıyla takılıyoruz; sonuç bir kafe köşesinde kendi kendine gülüp içini kemiren bir freelance ruh hali. bir ilişkiyi 'belirsiz' diye etiketleyip rafa kaldırmak, ondan kaçmak değil de ne?