situationship ve duygusal yipranma arasindaki

ilişkilerdeki bu belirsizlik hali, bir yatırımcının borsada 'kağıt elimde mi, satayım mı?' bekleme sabrıyla birebir aynı. insan hislerini long mu short mu tuttuğunu anlayınca, ya kerkenez ya aslansın bu işte: ya boşluğa düşersin ya kâbusundan uyanırsın.

veriye bakınca durum net: belirsizliğin sağladığı dopamin, net bağlanmanın güvenliğinden daha hızlı tükeniyor, sonra geriye sadece koordineli bir hayal kırıklığı kalıyor. abartmayın ama bu modelin sürdürülebilir olduğunu iddia eden tek bir ciddi çalışma da yok.