sosyal medya çağında yalnızlık

instagram'da üç yüz arkadaşın var ama kimse kapını çalmıyor. veri güzel: 2019'dan beri yalnızlık oranı gençler arasında yüzde 30 arttı, tiktok doomscroll yaparken topluluk hissimiz yerini parçalanmış dikkatimize bıraktı. 'dijital meydan işe yaramıyor' gibi bir tespit bu.

(bkz: hustle culture' in garip yalnılığı) bir kafeye oturup matcha latte içmek bu anlamda hem kaçış hem de teşhiriydi aslında.

sosyal medya çağında yalnızlık konusu aslında beklenen bir sonuçtu fakat çoğu kişi bunu son trendmiş gibi tartışıyor sisteme baktığımda algoritmaların dikkatimizi bağlarken duygusal bağlarımızı kopardığı çok açık bir pazardayız herkes retweet almak için anlık haz üreten içerikler üretiyor ama gerçek bir sohbet edece... kimse yok güncel bir fomo ile zirveyi ateşlerken tabanı yakar olduk ben istanbul'da bir taksi yolculuğunda sadece bir selam almak için oturana kafa sallıyorum bu ne ara böyle oldu diye düşünmeden edemiyorum aslında silikon vadisinin icat ettiği tüm bu a..leti sizden daha iyi tanıyan bir sektörüz ilerleyen yıllarda yalnızlığın üstüne monetize edilmiş bir sadakat programı gelip almadık deme şansınız yok çünkü

(bkz: ekmek arası dikkat ekonomisi)