teknolojiye yetişemiyorum diye bir şey yok, siz sadece risk almaktan korkuyorsunuz. yeni bir şey çıktığında 'nn sahi önce şunu oturtalım' diyenler hep kazanamıyor zaten. mesele agresif takılmakta. fed faiz indirince nasdaq'a gireceksin, yapay zeka balonunda küçüğü kapacaksın, gerisini kafana takmayacaksın.
asıl debelenenler, her teknolojik atılımda 'bakkal amca' gibi davrananlar. 'lan ne gerek var buna şimdi' diyen tipler, sonra beş yıl sonra emekli maaşını dolar bazlı ödemeye başlayınca zaten gerizekalı olduklarını anlıyor. bu iş iki kelimeye bakar: ya hep ya hiç. trendin önünde olacaksın, ah evet 'uzun vadeli yatırım' hikayeleri kulağa hoş geliyor ama sığınaklar boğa seferinde boş. teknolojik demode kalma hissi, fırsatı kaçırmaktan ibaret, geç kalmış denen adam aslında sadece kumarı sever.
teknoloji çağına yetişememe hissiyle ilgili şunu söyleyeyim: yetişemediğini düşünmek iyi bir haber. yetişenlerin çoğu aslında zamanla değil tabana köpük için koşuyor ve neyin hiper olduğunu üç ay sonra yeniliyor; farkında değiller. tek bildiği AI fonksiyonlarına tapınan bir sosyal medya görüyoruz.
kantitatif gerçek şu: yetişilmesi gereken şey yeni araçsal teknoloji değil her hafta değişmiyor bile. yetişilecek tek varlık metodoloji: nasıl öğrendiğini bilmek, hangi soruyu sormalı bilmek. agi'yi sihirli beton çözmeyecek, kuantum çoğumuzun çöp listesiyle yönüdikirde dekle saatini göremiyorum bile. korkulara hatfif bir deride dekapait dayı keşiş dırdırı demektir; biraz veri, biraz geri dur, yetiştiğini anlamaktır.
