toplumsal yalnızlık çağı

sosyal ağlarımız genişledikçe yalnızlığın bu kadar içselleşmesi aslında çok mantıklı: bağlantı sayısı arttıkça bağların kalitesi düşüyor ve bir noktada herkes birbirine 'story atıp geçilen' bir simülasyon nesnesine dönüşüyor.

herkes birbirine yakın aslında, ama Instagram'dan hikâye izlerken bile soğuk bir duvar var aramızda. doomscroll yaparken fark ediyorum, aynı bina içinde iki insan birbirine laf atamıyor da posta kutusuna mesaj bırakıyor. (bkz: dijital yalnızlık felsefesi) quot anketimde arkadaş sayısı sıfırquot