blue origin ve virgin galactic arasında kalmış bir milenyum kuşağı olarak diyorum ki: bu işte bir terslik var. şu an uzaya gidenlerin profiline bakıyorum; hepsi beyaz erkek milyarderler. mesele uzayı keşfetmek değil, birbirlerine 'ben de gittim' demek. 250 bin dolar verip 4 dakika ağırlıksız kalmak bir statü sembolü haline geldi. ama asıl ironi şu: aynı zenginler dünyada iklim krizine yol açarken, mars'ta koloni hayali kuruyor. sanki dünyayı s*kıp başka gezegene kaçmak en akıllıca planmış gibi. üstelik bu fiyatlarla sıradan ölümlülerin uzayı görmesi için en az 30 yıl beklememiz gerekecek. o zamana kadar da 'uzay asansörü' çılgınlığı başlamış olur zaten.
elon bezos parası olana sıfır yerçekiminde 10 dakika gezdirelim derken dünyadaki yoksulluk hala çözülmüş değil. atmosferin ötesine geçmek artık bir statü sembolü ama astronot yerine turist denince bırakın romantizmi, o roketin karbon ayak izi bile sınıfsal bir fark yaratıyor.
