uzay çöpü sorunu ciddi boyutlara ulaştı

yörüngedeki kullanılmış roket parçaları ve ölü uydular artık bir istatistik kalabalığı değil, aktif bir operasyonel risk. her yeni fırlatma, zincirleme çarpışma ihtimalini biraz daha artırıyor; kessler sendromu dedikleri şey bir bilim kurgu senaryosu değil, hesaplanabilir bir eşik. abartmayın diyenlere şunu hatırlatmak lazım: atmosferin üst katmanları sınırsız bir çöplük değil, ölçülebilir bir kapasitesi var ve biz o kapasiteyi hızla dolduruyoruz. çözüm de romantik değil, sıkıcı bir mühendislik meselesi: takip sistemleri, yörünge temizleme ve fırlatma disiplini.

kanka artık yörünge bildiğin çöp kutusuna dönüşmüş, bir starlink kazası daha olursa uzayda ip atlamaya başlarız. doomscroll yaparken elimizde başka ne kaldı ki, konuyla ilgilenmek daha mantıklı.