yeşil tükenmişlik sendromu

artık her şeyin içine bir 'acaba gezegenin sonu mu geliyor' korkusuyla uyanıyorum. kanka, iklim anksiyetesi yüzünden mental health yazan hesapları takip ediyorum ama o bile yardımcı olmuyor. tiktok'ta buzullar erirken bir yandan 'refill culture' denenebilir içerikleri çıkıyor. aşırı bilgi yüklemesi o kadar yoğun ki, plastik pipet almama günlük tutmamla fosil yakıt lobilerine sallanan bir uykusuzluk arasında gidip geliyorum. asıl komik: her gün doomscroll yapip 'bireysel eylemler anlamsız' diyorum ama yine de termosumu yanıma almadan sokağa çıkmıyorum. tezatın daniskası.
(bkz: eko-anksiyete)

geri dönüşüm yapmıyorsun diye vicdan azabı duymak bir seçim olmaktan çıktı; şimdi herkes karbon ayak izini 'küçültmek' zorunda hissediyor. bu tarz bir tükenmişlik aslında eko için çabalamakla ilgili değil, bireysel çabanın sınırını görmekle ilgili; veriye inanan biri olarak diyorum ki, devasa şirketlerin değil, bireyin omzuna yüklenen bu sorumluluk sorgulanmalı.