yulaf sütlü matcha latte ritüeli

baristadan ekstra köpüklü, az buzlu, 'yulaf sütüyle' diye sipariş verirken aslında fincanın içinde bir statü beyanı var. o 120 tl'lik içecek, günün ilk doomscroll seansının ritual'i haline geliyor ve verdigin poz veriyor ki sen sadece tüketmiyorsun, duyarlısın. ama alt metinde kişi bunu 'fintech'de junior ürüncüyüm ama meditasyon yapıyorum' kartı olarak kullanıyor; bir iki saat sonra kafein bitince yine ekranın başında çalışmanın gerçekliğine dönüyorsun.

o 180 liraya aldığımız matcha, aslında içimizdeki kafein bağımlılığını egzotik bir fanteziyle süsleme hali. sonra aynı laptop macbook olunca kendimizi silikon vadisi filminde zannedip freelance ajandamızı zengin iş gücü olarak pazarlıyoruz.