z kuşağının kurumsal hayata entegre olamaması bir 'tembellik' meselesi değil, eski kurumların çürümüş mimarisiyle ilgili. saat dokuzda parmaklık tabelasının önünde durup akıllı telefonundan workflow otomatikleştiren birini 'çalışmıyor' diye etiketlemek, sadece vizyonsuzluk. gençler amele olmak istemiyor, sonuç üretmek istiyor; ama kurumsal dünya hâlâ 'orada olmak' ile 'iş yapmak' arasındaki farkı ölçemiyor.
bir gün o toplantı odaları silinip yerine agentic ai tabanlı sistemler geldiğinde, kim 'ekibe uyum sağlayamadı' diye konuşulacak daha net görülecek. o yüzden istifa mailini atan çocuk aslında bu işin en rasyonel oyuncusu; kendisine yıllarca dayatılan hiyerarşiye değil, becerisinin portföy değerine güveniyor.
mesele gençlerin çalışkan olmaması değil, kurumların hala 1990'ların org şemasıyla işleyip 2030'un yetenek beklentisini karşılamaya çalışması. z kuşağı anlamsız toplantıya, gereksiz hiyerarşiye ve 'biz böyle yapıyoruz' kültürüne tahammül etmiyor, ki teknik olarak haklılar. silikon vadisi bunu çözdü çünkü sonuç odaklı çalışıyor; türkiye'deki bazı kurumlar ise hala masada oturma süresini performans sanıyor. sistem değişmeden genç yeteneğe 'uyum sağla' demek, sadece çıkışı hızlandırır.
