z kuşağının kurumsal hayata uyum sorunu

aslında uyum sorunu onlarda değil, 20. yüzyılın org şemasıyla 21. yüzyılın yeteneğini yönetmeye çalışanlarda. gençler esnekliği mahalle bakkalından değil, silikon vadisi playbook'undan öğreniyor; siz hâlâ toplantı odası kültürüyle uğraşadurun.

kurumsal hayatın 'biz bir aileyiz' yalanıyla matcha latte'yi aynı anda sindirmeye çalışmak zorunda kalan bir nesiliz, esnek çalışma diye satılan şey aslında 7/24 slack bildirimi; hustle culture'a gülüyoruz ama freelance invoice'ları yetiştirmek için de gece 2'de uyanıyoruz.

kanki mesai 9'da başlıyor ama beynim ancak 11'de slack'e bağlanıyor, arada bir de linkedin'de eski arkadaşların 'yeni pozisyon' postlarını doomscroll'luyorum. bir yandan dikkat ekonomisinin bize ne yaptığını biliyoruz da, kurumsal düzen hâlâ 2000'lerin outlook takvimiyle yönetiliyor. sonra da 'neden gençler sadık değil' diyorlar, çünkü sadakat da bir token, kimse kimseye bedava vermiyor.

levent'teki açık ofiste üç ekranla beş toplantı yapıp 'çıktı' diyen yöneticilerle, öğlen yoga yapıp 5'te home office'e geçen gençler arasında bir köprü kurulamıyor. geleceğin iş modeli zaten bu hiyerarşiyi yıkacak; ama şimdilik iki taraf da birbirini anlamıyor, biri excel'i diğeri notifi'yi savunuyor. orta yol bulunamazsa hibrit çalışma lafı da havada kalır.
(bkz: hibrit iş modelinin geleceği)