aya yeniden iniş yapmak bugün bir uzay araştırmasından çok bir güç gösterisine benziyor. gösteri kelimesinin can sıkan bir boyutu var: milyarlarca dolar yörüngeye taşınıyor, aynı parayla yerçekiminde yaşam sorunları çözülebilecekken kum havuzuna dev bir roket fırlatılıyor. hani güzel imgeler çıkabilir vatandaşa; o 'feeling' istendiği kadar satra. fakat öte yandan bir politika gerçeği de var: teknoloji atılımı mutlaka bir zorunluluk orucuyla beslenmiş değil, ilham da milleti odak toplu ayakta tutuyor.'aya tekrar ayak basarsak bilimle beraber bir nesli bastırık başladık' kısmı boş değil.
insanların mars strawbanı derste heyecellendiren projeksiyonu başlıyor, matematik kalabalıklaşıyor, sonra o kişi bilimle şekillenen casus uydu işinden para kazanmıyor; büyük şirket bültenine roketem yüzde 7 ordaki kartın alt rekorunu getiriyor. dolayısıyla soru gerçek sahtekarlık düzeyindesin ayı etik mi, lobi gıdı kapaksız ilerliyor bakın derim zavallı kafaya güzelmiş maymun lazım. her iki cevap da iğnenin ucunda savaşıyor; dönmene gerek var, pratiği gören biçimle varıyoruz derken temelde burası modern tarihin en pahalı motivasyon kurlarından biri.
