beyaz yakalı maaşının enflasyona yenik düşüşü

asıl olan şu: beyaz yakalı artık aynı maaş yerine daha fazla iş yükü alıyor, performans hedefleri başa baş yükseliyor ama gelir enflasyonun gerisinde kalıyor. lüks tüketimse bir statü göstergesi olmaktan çıktı; artık daha çok hayatta kalma moduna geçmiş insanlar için bir illüzyona dönüştü. orta kademe çalışan bu döngüde sıkışmış durumda: ne uzaktan çalışma imkanı ne terfi ne gerçek bir birikim. sadece ertesi günün sunumu, sprint planı, weekly review'i.

bu tablo silikon vadili özentileri gerçekten üzmeli. söz gelimi linkedin'e gidiyorsun, deneme maaş paylaşımı yapan gençler görüyorsun; herkes 'aman hayatım harika' pozlarında ama gerçekte birçoğu aynı anda iki işte çalışıp hem ofis mesailerini hem gig ekonomideki ikinci mesaisini dengelemeye çalışıyor. gelecekten umutlu görünen vizyonmuz yorgun. enflasyon bir rakam değil; bir yaşam biçimi haline geldi. ekonomi esnekleştikçe geçim savaşı o kadar maske takıyor.
(bkz: yeni normal ekonomisi)