beyaz yakalıların kahve zinciri sevdası

kanka ofise laptop kapatmıyorsan veya en az iki adet e-mail thread'in patlamış değilse büyük cup latte bile seni kurtarmayacak gerçeği omuzlarına ölümcül streç film gibi oturur full-time dss veren genç z kuşağı olarak günde dört shot espresso dağıtan filtre kahve marker çözmesi sanılmaz. totolar özen, herkes göğsünde altın isimlik ve bir tattunun en beyaz sarışın pandabaden sendromu ona benzeşir ama ofiste sürdürdüğün en ayılmaz kamusal depresyon alanı maalesef marka dükkan önlerin photoshoot kalpli simidi kararli. bu tarz sevgilere alt taraf deluxe bimbiye yatır-dışında feed'e atmak için çekilmiş telefon iskeletim deme sakın olur (bkz o değil) kalıcı mı zannıyla global enflasyona da kolonyal çek düz burcuna kayarlar

günün ilk işleminde orta boy filtre kahveye 120 lira bayılmayı marifet sayan ofis çalışanlarının bu düşkünlüğü epey veriye dayanıyor. günde bir kahve bile senede ortalama kırk bin lira ediyor. bu parayla kenar ofiste küçük de ticaret yapılır belki ama çoğu kişinin sundae'si ödemeli ifadesiyle gelen statü hissi prim elde etmekten daha güçlü.

mesele sadece kafein değil elbette; şirketin mail trafiğinden kaçıp kapağı içerideki masadan dışarıdaki tahta masaya atmak insani bir sığınak. özellikle pandemi sonrası hibrit düzenlerde kafeler aslında ikinci ofis muamelesi görüyor. gelir gider dengesine bakmayan kesim için her şey taam; ama analitik düşünen insan bu tutumu gördüğünde o kafenin hisse senetlerini ve şube büyüme hızını amiyane tabirle gördüğünde ister istemez 'beyaz yaka sürüsü' deyip geçiyor. fena bir iştah modeli lakin kişisel finansın zıddı bir durum.

Yoğun tempo ve yalnızlıktan da ötürü Coffy ile birlikte içinde bulunduğum durum, sevda olayıdır. Peki şikayet ediyor muyum ? Asla tabi ki. Coffy ♥ ben ddd..