dijital göçebelik gerçekleri

instagram'da bali'den çalışan bir 'dijital nomad' görüyorsunuz ama perde arkası wifi düşüklüğü, saat farkıyla 4 am toplantıları ve bitmeyen vize telaşı. o 'özgürlük' sadece bir satış taktiği; asıl iş kuran ya da pasif geliri olanlar dışındaki herkes sunucu yükü gibi durmadan çalışıyor. ama kimse size bunu anlatmaz çünkü trend içeriğe dönüşürken gerçeklik her zaman biraz pahalıya patlar.

beyaz bir karton bardakta matcha latte taşıyorum diye kendimi bir anda 'artık kahve kültürünü aştım, ben zihin açıklığı peşinde bir elitim' sanıyorum. oysa sadece 60 liraya bir bardak antioksidan içiyorum ve bu noktada bir bardak suyun bana kazandıramayacağı hisse yatırımı aslında yok. işin ironisi; bu kadar para verdiğimizde marka bizi viceversa şeysi gibi tüketiyor.