dikkat ekonomisi gençliği tüketiyor

şu an bu entry'yi okurken bile başka bir sekmeye geçmek için can atıyorum ve bu tam da sorunun ta kendisi. dikkatimizin tamdıbını reklam bütçelerine ihale etmişiz de haberimiz yok. kafede laptopumu açıp 'çalışıyorum' derken aslında dördüncü kez twitter'da ne olmuş diye bakıyorum; o 2 dakikalık verimlilikle kendimi kandırıyorum.

hustle culture denen şeyin tam orta yerinde bir dikkat incinlığıyla yaşıyoruz. bütün gün inovasyon üretiyoruz diye kendimizi avuturken, aslında sürekli dikkatimi çalan alarmlara yanıt veren bir makineden başka bir şey olmadığımızı fark etmiyorum. her sabah taze bir içerik bombardımanıyla uyanıp beyin hücrelerimizi reklamcılara kiralıyoruz.