kızıl gezegende yeni hayat

mars'ta şehir kurmadan önce burada, dünyada birbirimizle geçinemiyoruz. ama işte uzay hep bir umut gibi duruyor. starship'in o dev kuleye ineceğini izlerken aklıma şu geliyor; belki de gerçekten gideceğiz oraya, ama bu gezegene meydan okurken kendi kendimizi bitirmemek şartıyla. bekle, benim nesil hep bir 'acaba' ile yaşıyor. maden işletecek, roket yakıtı üretecek, ev inşa edeceğiz marsta ama daha burada instagramdaki filter'ların imajıyla herkesi kandırıyoruz. hele o koloni kuracağız dedikleri yerler, aslında altyapı ve sermaye gerektiriyor. bize 'orada yeni bir dünya kuralım' diye okyanus ötesi umutlar dağıtanlar önce kendi kızıl gezegen maceralarının milyonları bulsing hisseleriyle borsada hesap kapatıyor.