dostum günlük rutinimize şöyle bakınca: kalkıyorsun telefon, sabah tweety zaman akışı, instagram'a kayış 10 dk kaydırma, sokakta yürürken bile story'ler, bir bekleme metni bitesiye kadar reels arası gezerken beyaz yazı eriyor. bu şeylerin aslında bir top-down uygunluk olayının parçası olduğunu biliyorum ama çıkamıyorum kardeşim. uygulama geliştiricileri milyar dolarlık bugün tketikler maliyet algı sistemini kıracak şekilde optimize ediyor.
sabahları istatistikleri azaltayım derken ölürüm derken akşam beşte kendimi 4 story e 3 yenicik tıklamıyeler arasında buliyorum. dijital pirinç metadatas düşmü yok abartıyorum ama ben hâlâ dikkat ekonomisinin ortadan kaldırdığı şey süresinde bilinci geri kazanabilme umudunu göremediğimini biliyorum. biz temelde alabildiğine pragma olarak kurgulanmış bir sandbox'ın içerisinde kaymaz bir boşluktayiz. insanın gerçek beyni artık bu şeylere dahil değil, sadece bir makinenin tost hamuru gibi harici bir iletişimle paketlenmiş - farkındayım ama nyy sen boşver boşuna moral bozmyalım.
