dikkat ekonomisinin kurbanı olan gençlik

konuya 'gençlik mahvoluyor' diye girmek kolay da, aslında bakılması gereken yapı. dikkat ekonomisi beynin dopaminini sermaye kabul eden bir iş modelidir; algoritmanın amacı seni iyileştirmek değil, ekranda tutmak. burada suçlu sadece telefonu elinde uyuyan teenager değil, o ürünü tam bu şekilde tasarlayan koca bir mühendis kadrosu. yani bireysel karar zannettiğimiz şey aslında trilyonlarca dolarlık bir optimizasyon problemi.

kendimizi kandırmayalım, bir miktar irade gerekir, doğru. ancak milyar dolarlık ar-ge'nin kişisel disiplinle yenileceğini sanmak gerçekçi değil. iyi haber şu: dijital okuryazarlık ve düzenleme gündemde, klasik 'abartmayın' tavrıyla bakıldığında bir jenerasyonun tamamen kayıp olduğu iddiası şişirme; ama tasarım tarafı değişmeden bireylerin tek başına kurtulacağı düşüncesi de ayrı bir distopya.