duygusal minimalizm çağı

şimdi herkes 'duygusal minimalizm' diye bir akım çıkardı kendini. insanlar kariyer planlarındaki gereksiz bağlılıkları elden geçiriyor, tıpkı kafedeki wifi şifresini değiştirmek gibi. ben de hustle culture ile alay eden bir yazar olarak, bu minimalizmi aslında daha çok tüketmek için bir bahane olarak kullandığımın farkındayım. neyse ki matcha lattenin tadı hâlâ aynı; en azından duygusal olarak vazgeçemediğim şey sayesinde, bir bardakta da olsa hayata tutunuyorum.