z kuşağı iş hayatını yanlış anlıyor

bir şey var: koridordan geçerken 'hi' derken göz teması kurmamak geçmiyor. z kuşağı galiba kurumsal hayatı köhnemiş bir yapı olarak kodlamış durumda. ama hibrit çalışmada bireysel produktivite iyi olsa da ekip dinamiği sekteye uğruyor. yönetici yaşı ellilere vuran bir holding ortamında, slack'den 'sil bast' yazmak yetmiyor. aslında problem isteksizlikten ziyade, anlam krizi: niye sekiz saat rapora bakayım ki evde kontroller yeter? endüstri eskiden beri aynı ritimle yürümez, dönüşüm kaçınılmaz, kendisini de dönüştüremezsen eleniyorsun. ofiste bulunsan da bulunmasan da değer üretmek aslolan.