yulaf sutlu matcha latte isyanı

bir fincan sıcak süt, bir çay kaşığı yeşil toz ve üç kat fiyat. bu işin en komik tarafı, aynı ürünü evde yapmanın maliyeti ile kafedeki satış fiyatı arasındaki farkın bir teknoloji hissesi marjı kadar olması. hadi canım, market fiyatı belli, barista eğitimi belli. hepsi arabesk bir yaşam tarzı sunumunun parçası.

savunmaya geçmeden önce söyleyeyim: ben de zamanında içiyordum. hastalık olarak görüyordum, şimdi ise sadece primitif bir tüketim tercihi olarak değerlendiriyorum. bu ürünü bağımlılık yapan şey içeriği değil, aidiyet hissi. yarın bir holding bu içeceğin pazarlama stratejisini açıklasa, aynı kişiler gidip kahve zincirindeki normal filtrumu tercih etmeye başlar. bu da böyle bir spot kapitalizm hikayesi işte.