"uyumak için öleceksin zaten" mottosuyla sabahlara kadar proje yetiştiren tipler artık doomscroll yaparken yorgunluktan sızıyor olabilir. biz z kuşağı olarak hustle culture'a hem gülüyoruz hem de kurbanı olmaktan kendimizi alamıyoruz. kariyer güncellemesi yapmadan uyuyamıyorum, ama sabahtan da ‚hayat enerjisi yok bu jenerasyonda' tarzı postlara maruz kalıyorum.
aslında şöyle bir forma oturdu işler: sabah vitrin sosyal medyada motivasyon mesajları akar, öğleden sonra video montajında koşturursun, akşam "of her şey çok anlamsız" ile kapanırsın. ama hala içimizde bir umut, startup'lara, yapay zekaya ve "bir gün ben de o konferansa giderim" fantezisine. sonuçta memler sayesinde ayakta duruyoruz; biraz da ‚geç kalma korkusu' denilen şu enerjik kof şey yüzünden çökmedik.
aslında bakınca hustle culture minik bir yalandan ibaret: zavallı esneme rutinlerine bezeli ama her şeye rağmen rahat müzik ve bir espresso fonu sunuyor. biz de hem yaşıyor hem eleştiriyoruz. ayakta olduğumuzu göstermek başka bir şey ama o sırada posta gelen yarın toplantı var notuyla soğuk terler içinde uyanıyoruz işte.
