fsd ve otonom sürüş mevzusu artık bir teknoloji problemi değil, bir felsefe problemi gibi geliyor bana. yıllardır tesla'nın beta sürümünü bekliyoruz, her sene 'çok yakında' deniyor ama hala sürücüsüz taksiler görmüyoruz. şirketler yapay zekayı milyonlarca mil eğittiler, neredeyse her sokak ve kavşak için veri topladılar. ama şu lanet olası yağmurlu bir stanford kavşağında ne halt edeceğiz hala bilmiyoruz. sanki herkes otonom sürüşü anlatırken gaz pedalından elini çeken ama gözü hala yolda olan birine benziyor. teknoloji hazır değil, mevzuat hazır değil ve en önemlisi güven duygusu hazır değil.
öte yandan tıkanıklığın asıl sebebi bence verimlilik takıntısı değil, risk aldırmama kültürü. bir araba yüzde 99 doğru yapsa bile, o yüzde 1'lik hata senin hayatını bitirebilir. bu yüzden şirketler mühendislikten çok hukuk departmanına para harcıyor. insan sürücülerin yaptığı hatayı, yapay zekaya affettirmek kolay değil. bu tarz durumlarda insan faktörü hep işin içine karışıyor. sürüş asistanları bizi yavasca l2 ve l3 seviyesinin konfor alanına hapsetti. orta vadede tek başına direksiyona el koyan değil, bizim elimizi bıraktığımız sistemler göreceğiz. her şey yapay zekanın agresifliği ile hukukçuların muhafazakarlığı arasındaki bu ince çizgide dönecek, nihayetinde ben bu kadar beklerken önce robo-taksileri deve yazılacak dünya bambaşka bir yer olacak.
